W latach 2014-2025 ukazała się 24 tomowa „Wielka Encyklopedia Prawa” projektu Fundacji „Ubi societas, ibi ius”. Redaktorem Naczelnym encyklopedii został prof. dr hab. dr h.c.  Brunon Hołyst, a zastępcą Redaktora Naczelnego prof. dr hab. dr h.c. Roman Hauser. „Wielka Encyklopedia Prawa” to obraz dokonań i osiągnięć zespołu polskich prawników, którzy wywodzili się z różnych uczelni, samorządów prawniczych, sądów krajowych i europejskich, stowarzyszeń oraz środowisk politycznych, w których często piastowali najwyższe stanowiska. W pracach redakcyjnych zaangażowanych było 47 profesorów pełniących funkcje redaktorów naukowych tomów, 754  autorów haseł  w tym: 187 prof. dr hab., 245 dr hab., 220 dr,102  mgr., całość tworzyło 11921 haseł, wydanych na ponad 10 000 stronach formatu B5.

Historia encyklopedii polskich

Pierwsza polska wielotomowa encyklopedia pod tytułem: „Encyklopedia powszechna, zbiór wiadomości najpotrzebniejszych dla wszystkich stanów”, autorstwa braci Augusta Emanuela i Krystiana Teofila Glucksbergów, właścicieli drukarni i księgarni w Wilnie i Warszawie, była wydawana w latach 1836-1840. Z uwagi na brak prenumeratorów, ukazały się zaledwie tomy: I-IV (obejmujące hasła „A-Czy”). Dwadzieścia lat później z sukcesem zakończyła się inicjatywa wydania ówczesnej polskiej encyklopedii pt. „Encyklopedia powszechna”, która została  podjęta przez przedstawiciela innej znanej dynastii warszawskich księgarzy-wydawców, Samuela Orgelbranda. Pierwszy zeszyt Encyklopedii powszechnej trafił do prenumeratorów 1 października 1859 roku. Z przewidzianych początkowo 15 tomów encyklopedia rozrosła się aż do 28 tomów. Opracowywało ją 181 polskich uczonych. Opublikowanie tak ogromnego dzieła w ciągu dziewięciu lat, którymi wstrząsnęły tragiczne zmagania narodu polskiego z rosyjskim zaborcą, było osiągnieciem wprost niebywałym. Za najwybitniejsze polskie dzieło encyklopedyczne okresu zaborów, po encyklopedii Orgelbranda, uważa się „Wielką Encyklopedię Powszechną Ilustrowaną”. Inicjatywa jej wydania wyszła w 1889 roku od ówczesnych redaktorów „Wędrowca” – Juliana Granowskiego i Saturnina Sikorskiego. W latach 1892-1914 zdołano wydać 55 tomów w 28 woluminach. Wybuch pierwszej wojny światowej w 1914 roku przerwał prace nad tym godnym uwagi dziełem, na haśle „Patrokles”.

Encyklopedia Powszechna z ilustracjami i mapami. Tomy 1-16 plus suplementy tomy 17-18. Warszawa 1898-1904. Wydawnictwo Towarzystwa  Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów.

W okresie międzywojennym ukazało się kilka encyklopedii powszechnych dużych i małych. Najbardziej z nich znaną i cenioną była „Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego”, której pięć tomów wydano w latach 1925-1928, a tom szósty, zatytułowany „Encyklopedia XX wieku” wyszedł w roku 1938.

Wielka ilustrowana encyklopedia powszechna (WIEP) – polska encyklopedia powszechna wydana w latach 1929–1938 przez Wydawnictwo „Gutenberga”  w Krakowie. Wydano tomy 1-18 i uzupełnienia tomy 19-20.

Nową erą w dziejach polskiej encyklopedii otworzył, w dwanaście lat po zakończeniu drugiej wojny światowej projekt „Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN”. Tę nowoczesną encyklopedię opracował zespół 1000 osób, głównie naukowców, pod redakcją wybitnego filozofa i prakseologa Tadeusza Kotarbińskiego, 12 tomów encyklopedii ukazało się w latach 1962-1970, zawierało 82 tysiące haseł, a nakład liczył 178 tysięcy egzemplarzy.

Kolejna edycja 31 tomowej „Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN” miała miejsce w latach 2001-2005. Została stworzona przez 3000 autorów, konsultantów i recenzentów. Zespół redakcyjny liczył 100 osób pod kierunkiem Jana Wojnowskiego. Pod względem haseł (140 tyś.) była blisko dwukrotnie większa od swojej poprzedniczki.

W 2006 roku dział encyklopedyczny PWN został rozwiązany.